|
Szczepienia
Pierwsze szczepienie powinno nastąpić, kiedy
kot ma 8-9 tygodni, zaś w przypadku kotów starszych jak
najszybciej po adopcji, chyba ze wiemy, iż kot był już
szczepiony. Po 3-4 tygodniach należy podać kolejną dawkę
szczepionki, aby wytworzyła się pełna odporność. Szczepienia
trzeba powtarzać - większość szczepionek wymaga odnowienia po
upływie roku, ale ostateczna decyzja zawsze należy do
weterynarza opiekującego się kotem.
Koty najlepiej szczepić szczepionką
wieloskładnikową, np. Fel-O-Vax, Tricat, Quadricat.
Szczepionka wieloskładnikowa pozwala zabezpieczyć kota
jednocześnie przed kilkoma rodzajami infekcji, bez
konieczności podawania kilku zastrzyków.
Najważniejsze choroby przed którymi trzeba
zabezpieczyć każdego kota to:
- zakażenia wirusem herpes
- zakażenia wirusem kalici
- panleukopenia (koci tyfus)
Szczepienia na białaczkę i wściekliznę nie są
konieczne, chyba że kot wychodzi na dwór lub uczestniczy w
zgrupowaniu większej liczby zwierząt, np. wystawy kotów,
wspólne zabawy z innymi zwierzętami itp. Szczepionkę przeciw
wściekliźnie podaje się kotu jako ostatnią.
Uwaga: szczepienie przeciwko białaczce
w pewnych rzadkich przypadkach może być przyczyną powstania
wyjątkowo złośliwego nowotworu w miejscu wkłucia szczepionki.
Dlatego należy starannie rozważyć, czy korzyści z zastosowania
szczepienia przeważają nad ryzykiem zachorowania.
(do góry)
Odrobaczanie i
odpchlenie
Koty adoptowane ze schronisk lub
bezdomne-przygarniane zwykle cierpią z powodu obecności
pasożytów.
Odrobaczanie
Należy odrobaczyć kota natychmiast po jego
przybyciu do domu. Odpowiedni preparat dobierze lekarz
weterynarii. Odrobaczanie należy powtórzyć po 2 tygodniach,
gdyż larwy pasożytów nie są wrażliwe na leki.
Jeżeli zwierzę było bardzo zarobaczone, po
podaniu preparatu może czasem wystąpić biegunka, osłabienie
apetytu lub też wymioty. Są to zazwyczaj rezultaty rozkładu
nie wydalonych martwych robaków w jelitach zwierzęcia i nie
powinny niepokoić. Aby tego uniknąć, powinno się
profilaktycznie powtarzać odrobaczanie po upływie 3-4
miesięcy. Pozwoli to również ustrzec zwierzaka przed wieloma
nieprzyjemnymi schorzeniami, jakie mogą wywołać pasożyty.
Odpchlenie
Pchły należy tępić nie tylko po to by ulżyć
naszemu zwierzakowi, ale również dlatego, że mogą one być
źródłem wielu innych dolegliwości zdrowotnych. Pchły są m.in.
pośrednim żywicielem tasiemca.
1. Przede wszystkim należy zaaplikować
preparat w postaci sprayu lub kropli (np. Frontline – dostępny
u lekarzy weterynarii) na skórę zwierzęcia.
2. Następnie konieczne jest dokładne
sprzątnięcie otoczenia zwierzęcia: wypranie kocyka, odkurzenie
mieszkania i mebli, na których zwierzak bywa. Należy również
pozbawić pcheł inne zwierzęta w otoczeniu których kot
przebywa.
Dostępny jest także "wielofunkcyjny" preparat
Stronghold - są to krople aplikowane na skórę, zabezpieczające
kota na okres jednego miesiąca przed pchłami, pasożytami
wewnętrznymi (obleńcami) oraz świerzbowcem usznym.
(do góry)
Drapak zamiast
mebli do drapania
Ostrzenie pazurów przez kota jest zachowaniem
naturalnym, którego nie można go oduczyć. Można natomiast
zapobiec zniszczeniu posiadanych sprzętów kupując dla kota
specjalny drapak.
Drapaki są dostępne w niemal każdym sklepie
zoologicznym – są do wyboru duże, zawierające półeczki i domki
dla kota i mniejsze, w kształcie płaskiej deseczki. Łączy je
to, że wszystkie są szczelnie owinięte sznurkiem sizalowym,
który kot może szarpać i drapać do woli.
Jeżeli więc ulubieniec podejmuje próby
pozbawienia kanapy obicia, należy stanowczo, ale bez przemocy
przestawić kota do drapaka i położyć jego łapki na nim. Można
nawet nimi przeciągnąć po drapaku. Po kilku próbach kot sam
zrozumie, że to jest jego zabawka.
Jeżeli ktoś ma dostęp do tartaku, może śmiało
wykorzystać również pieniek takich drzew, jak dąb, czy sosna.
W takim przypadku należy zwrócić uwagę na to by pieniek:
-
był czysty i suchy (ale nie obdarty z
kory!),
-
był solidnie przymocowany, tak by nie mógł
się przewrócić i zrobić kotu krzywdy
To ostatnie dotyczy zresztą wszystkich
drapaków. Koty nie akceptują drapaków chyboczących się -
sprzęt musi być stabilny. Oprócz bezpiecznego mocowania
drapaka warto też pamiętać o tym by był on możliwie wysoki (im
wyższy, tym więcej radości sprawi kotu, który będzie mógł się
przy nim wyciągać wbijając pazury jak najwyżej i przeciągając
nimi w dół). Jeżeli ktoś ma smykałkę do majsterkowania, może
wykonać drapak samodzielnie, obijając go np. resztami
wykładziny. Lepiej, żeby różniła się ona kolorem od wykładzin
w mieszkaniu, inaczej kot może nie rozumieć, dlaczego
pazurzenie wykładziny na drapaku jest w porządku, a za
drapanie identycznej wykładziny na podłodze jest
sztorcowany...
Przykład rewelacyjnego kociego drzewka
wykonanego samodzielnie przez właścicieli można zobaczyć u
Agnieszki
i Piotra
Ale przede wszystkim drapak nie powinien stać
w miejscu oddalonym od ludzi i zacisznym – kot lubi być w
centrum uwagi. No i oczywiście nie powinien być ustawiony w
pobliżu mebli, które właśnie staramy się w ten sposób
zabezpieczyć, bo kotu nie dostrzeże różnicy i będzie drapał
oba sprzęty na przemian.
(do góry)
Na co zwrócić
uwagę w diecie kota
Najlepszym sposobem żywienia kota jest
samodzielne przygotowywanie domowych posiłków ze świeżych i
naturalnych produktów.
Jeżeli z jakichś przyczyn nie ma się
możliwości przygotowywania posiłków we własnym zakresie i jest
się zmuszonym do korzystania z gotowych pokarmów odradzam
nabywanie puszek i suchej karmy sprzedawanych powszechnie w
supermarketach, gdyż często są one niskiej jakości. W gotową
karmę najlepiej zaopatrywać się u lekarzy weterynarii lub
ewentualnie w dobrych sklepach zoologicznych.
Nie trzeba i nie wolno zmieniać diety nagle,
do nowego sposobu żywienia trzeba kota stopniowo przyzwyczajać
mieszając nowe jedzenie ze starym i w ciągu kilku dni
zmieniając proporcje na korzyść nowego pokarmu.
(do góry)
Kot i dziecko
Nigdy nie decydujmy się na wzięcie zwierzęcia
do domu tylko ze względu na prośbę lub żądanie dziecka.
Opiekunem kota jest dorosły, to on zobowiązany jest do
myślenia o szczepieniach, sterylizacji, leczeniu, a zatem
pokrywania wcale niemałych kosztów utrzymania kota. Dziecko
chce mieć "ślicznego, malutkiego kotka" i nie martwi się o
resztę - to dorosły powinien się zastanowić czy jest w stanie
sprostać problemom, które mogą się pojawić w związku z
posiadaniem zwierzęcia.
Inny istotny temat to alergie. Zwłaszcza
dzieci są podatne na wszelkiego rodzaju uczulenia na sierść
zwierząt. Dobrze jest zastanowić się nad tym zanim zdecydujemy
się zabrać zwierzaka do siebie.
(do góry)
Kuweta i żwirek
Kot musi mieć kuwetę, nawet jeśli wolno mu
wychodzić do ogródka.
Kuweta powinna być duża, tak by kot mógł
wygodnie w niej przykucnąć. Rodzaj żwirku dobieramy według
preferencji kota, może się zdarzyć że pierwsza propozycja mu
się nie spodoba i będzie to demonstrował unikając załatwiania
się w kuwecie. Wypróbowanie kilku rodzajów żwirku z pewnością
pozwoli trafić w kocie wymagania. Warto też zapytać, z jakiego
podłoża kot korzystał do tej pory.
Kuweta powinna znajdować się w miejscu ciepłym
i zacisznym, gdzie nic nagle kota nie przestraszy, ale
jednocześnie widocznym. Nietypowe zachowania kota podczas
korzystania z toalety często są pierwszym objawem poważnych
schorzeń. Kot musi mieć swobodny dostęp do kuwety przez 24
godziny na dobę.
Przynajmniej raz dziennie należy usunąć stałe
odchody i przesiać żwirek, tak by mokry nie zbierał się na
dnie kuwety. Jeśli w domu jest więcej kotów i korzystają z
jednej kuwety, to sprzątamy ją przynajmniej tyle razy dziennie
ilu jest jej użytkowników.
W zależności od rodzaju używanego żwirku
(zbrylający lub nie) co pewien czas trzeba cały żwirek
wymienić a kuwetę dokładnie umyć.
(do góry)
Transporterek
Solidny transporterek jest niezbędnym
elementem wyposażenia kota. Przyda się w przypadku wizyty u
weterynarza, podróży, lub nagłej ewakuacji. Pod żadnym pozorem
nie należy przenosić lub przewozić kota „luzem”. Może się to
dla niego skoczyć zaginięciem lub tragicznym wypadkiem, gdyż
nawet bardzo spokojny kot, niespodziewanie przestraszony, może
wyrwać się z rąk właściciela i w popłochu uciec.
Koty dobrze się czują w ograniczonej
przestrzeni. Dobry transporterek nie musi być duży. Ważne, by
był solidny, miał niezawodny zamek i zapewniał dobry dostęp
powietrza. Im mniej kot widzi nieznajome otoczenie, tym
lepiej.
Podczas przewożenia kota transporterek należy
wymościć ręcznikiem lub pieluchą – dla wygody i na wypadek
problemów fizjologicznych.
W zimie należy transporterek dodatkowo
ocieplić. W lecie trzeba pamiętać, że pozostawienie kota w
zamkniętym samochodzie może spowodować śmierć z przegrzania.
Nawet przewożąc kota własnym samochodem nie
powinno się go wypuszczać z transporterka. Zdezorientowany kot
może zasłonić widoczność, dostać się pod pedał hamulca, czy
też rozproszyć uwagę kierowcy albo go podrapać. Przy
otwieraniu drzwi może nagle wybiec i zaginąć.
(do góry)
Kota nigdy nie
wolno bić!!!
Niepożądane zachowania kota zawsze są efektem
niezaspokojenia jego potrzeb i wymagań, lub choroby, nie zaś
kociej złośliwości.
Jeśli kot siusia poza kuwetą, drapie meble
itp. przemoc, bicie czy wtykanie kociego nosa w kałużę nigdy
nie rozwiążą problemu. W ten sposób można co najwyżej wpędzić
kota w nerwice i uzyskać jeszcze większe nasilenie
niepożądanych zachowań spowodowane silnym stresem.
Aby rozwiązać takie problemy najlepiej
skontaktować się z weterynarzem lub doświadczonymi
właścicielami kotów, którzy udzielą porady, jak w "pokojowy"
sposób oduczyć kota złych nawyków.
(do góry)
Sterylizacja
Zwierze adoptowane ze schroniska jest
wysterylizowane lub powinno zostać poddane takiemu zabiegowi
gdy osiągnie odpowiedni wiek. Sterylizacja ma wiele zalet.
Pozwala uniknąć narodzin kolejnych zwierząt, narodzin które są
zbędne w momencie, gdy setki i tysiące zwierząt nadal czekają
w schroniskach na opiekunów. Sterylizacja służy także zdrowiu
zwierząt. Wysterylizowane kotki nie cierpią na nowotwory
narządów rodnych i gruczołów sutkowych ani na ropomacicze,
kocury nie ryzykują nowotworów prostaty. Koty obu płci
chętniej przebywają w domu, nie mają skłonności do ucieczek i
włóczęgi w poszukiwaniu partnera seksualnego.
[powrót] |
